اسکار 2014

سرآغاز کلام با نام زیبای حق؛

 

مراسم اهدای جوایز اسکار ؛ بزرگترین و پر زرق و برق ترین اتفاق صنعت سینما است و از دست بر قضا پربیننده ترین برنامه هم هست و بر اساس تخمین ها امسال فقط حدود 45 میلیون تماشاچی از آمریکای شمالی ؛ به تماشای این برنامه سه ساعته پرداختند. البته از من بشنوید؛ خیلی ها هم که دنبال مد و اینجور چیزها هستند؛ بیشتر توجه خود را به برنامه رد کارپت و یا همان فرش قرمز خودمان معطوف کردند تا ببینند چه لباسی مد است و هر هنرپیشه ای چه می پوشد. به قول علیرضا در این میان کار آقایان آسانتر است زیرا براحتی یک دست کت و شلوار مشکی با پیراهن سفید می پوشند و البته خیلی هم زیر ذره بین نیستند. اما برای خانم ها اینطوری نیست. از چند روز مانده به مراسم گمانه زنی ها برای اینکه فلان خانم هنرپیشه چه مدل لباسی می پوشد شروع می شود و تا چند روز بعد از مراسم هم در رسانه ها حرف از لباس فلان هنرپیشه و یا اینکه کی با کی به مراسم آمده بود و کلا اینجور چیزها است.

اما فراموش نکنید که به قول خودم ؛ "واسه پوله ؛ واسه پوله ؛ که اگه اینو تو بدونی ..."

صنعت پرزرق و برق سینما ؛ مانند داون تاون (پایین شهر) شهرهای پرزرق و برقی همچون لاس وگاس می ماند. فقط داون تاون آن پر زرق و برق است ولی وقتی به حومه آن می روید؛ با بافت بی زرق و برق و چهره واقعی آن روبرو می شوید. ورود و حضور موفقیت آمیز به این صنعت رویای همه است ولی در نهایت فقط تعداد معدوی در صندلی های وی آی پی ردیف جلوی مراسم می نشینند و تلوزیون مرتبا آنها را نشان می دهد. همه نمی توانند در این صنعت موفق باشند و از آن مهمتر همه نمی توانند الگوی موفقیت این صنعت باشند. این صنعت در مقایسه با سیاهی لشگری که در آن حضور دارد؛ در دست معدودی است.

تمام اینهایی را که گفتم؛ به مفهوم تایید تمام و کمال گفته کارگردان سریال تلوزیونی "حضرت یوسف" نیست ولی واقعیت این است که همه در این صنعت به موفقیت نمی رسند.

از اینها که بگذریم؛ برخلاف برخی که معتقد هستند (برخی ) از محصولات این صنعت باعث فکر میشود و بعد از تماشای یک فیلم؛ باید چندروزی به آن فکر کرد؛ به نظرم این صنعت واقعا مایه سرگرمی است. یکی دو ساعت یک فیلم را ببین؛ برای یکی دو ساعت ؛ دنیای اطرافت را فراموش کن و بعد به دنیای واقعی برگرد. انشاءالله هم که درسهایی هم از این یکی دوساعت بگیری که به درد دنیا و آخرتت بخورد.

بازهم فکر نکنید که من گفتم که این صنعت اخه و بده. در خانواده شاد ما ؛ این صنعت جایگاه ویژه ای دارد و تا آنجایی که بشود؛ ما نوکی به آن می زنیم. می خواستیم کلاهبرداری آمریکایی را ببینیم که دیدیم همه اش باید فست فوروارد و اسکیپ کنیم. حرف گرگ والستریت را که اصلا نزن. جاذبه که خوب بود و اصلا فست فوروارد نداشت. فروزن خیلی قشنگ بود. مخصوصا موسیقی آن. بچه ها انتظار نداشتند که خواننده نقش اول فروزن؛ آنطوری باشد که در مراسم دیدند. ما خیلی از سریالها را دنبال کردیم و می کنیم. تاچ ؛ میسینگ؛ اجنت های شیلد؛ هاستجز ؛ بیوتی واند بیست . ولی به نظرم همه و همه اینها برای این است که لحظاتی را دور هم باشیم. بالاخره همه اش که نمی شود که دور هم بود و هی گفت بچه درس بخوان. نمازت را خوانده ای؟ این کار را بکن یا آن کار را کردی؟

حتی دیدن برنامه سه ساعته مراسم اسکار فرصتی بود برای دور هم نشستن و پیش بینی اینکه چه کسی جایزه را می گیرد چون ما هم برخی فیلم ها را دیده بودیم. البته دیدن این برنامه سه ساعته فرصتی بود برای دیدن کلی آگهی و تبلیغ. همانطور که گفتم "واسه پوله ؛ واسه پوله ؛ که اگه اینو تو بدونی ..."

اما گفتم برنده های این مراسم. به نظرم همه حاضران این برنامه احتیاج به برنده شدن ندارند. به نظرم هرچند که ساندرا بلاک یکبار در 2010 اسکار گرفته است و کلی جایزه هم از سایر فستیوال ها دارد؛ ولی احتیاجی به برنده شدن ندارد. او دیگر بار خود را بسته است. اکنون آنقدر سرمایه دارد که تهیه کننده باشد و بتواند محرک چرخ این صنعت عظیم باشد و بیزینسش بچرخد. استیون اسپیلبرگ و یا جرج کلنی هم همینطور هستند. برد پیت هم الآن دیگر برای خودش یک تهیه کننده است و فصل جدیدی در زندگی حرفه ای او شروع شده است مخصوصا که فیلم "دوازده سال بردگی" جایزه بهترین فیلم را برده است. آنجلینا هم که همانطور که مراسم اسکار معرفی شد؛ مادر شش فرزند است. البته نه مادر بایولوژیکی بلکه مادر خوانده ای که تلاش می کند اهداف انساندوستانه را دنبال کند. ( خیلی ها آرزو دارند مادرشان حسابی پولدار باشد!) به نظرم بیشتر باید جایزه های این مراسم به پیاده نظام های خوش تیپ و ترگل و ورگل این صنعت برسد.

اما در اسکار از خیلی ها هم خبری نیست. آرنولد و سیلوستر استالونه و ... تنها بدرد فیلم های کیو کیو بنگ بنگ می خورند. یعنی اسکار فقط اکشن نیست. بلکه باید پیامی را هم منتقل کرد.

مراسم اسکار هر سال فرصتی است برای یادآوری به حضار و تماشگران که "او رفت و البته ما هم خواهیم رفت." کسانی که چرخ این صنعت را به سهم خود به گردش درآوردند و مایه سرگرمی ما شدند و درآمدی را ایجاد کردند و میراثی را از خود برجا گذاشتند و تا سال گذشته در میان ما بودند ولی اکنون دیگر نیستند. جای تاسف اینجا است که چرا برخی از همین رفتگان نفهمیدند چطور باید زندگی کنند. نمونه اش همین فیلیپ سیمور هوفمن که از بس مواد مخدر مصرف کرده بود؛ در سن 45 سالگی در گذشت و در مراسم اسکار امسال بیشتر از بقیه رفتگان عکس او را نشان دادند و به یادش کف زدند. یکی نیست بپرسه بابا پولدار شدی؛ حالش را ببر ولی چرا خودت را کشتی و مایه دردسر تهیه کنندگان گردن کلفت هالیودی شدی؟ حالا که فیلپ نیست؛ با فیلمهای نیمه تمام او چه باید کرد؟ شاید این امر نشانه ای باشد از اینکه آواز دهل از دور خوش است.

از یک زاویه دیگر هم می توان به این مراسم نگاه کرد. فکرش را بکنید چقدر از منابع کره زمین نابود شده است تا این سه ساعت برنامه برگزار شود و بعد از مراسم قسمت عمده آنها باید به دور ریخته شود؟ فکر می کنید آیا آن هنرپیشه ها باز هم آن لباسها را می پوشند؟ معلوم است که نه. فکرش را بکنید چقدر خرج مراسم شد؟ اگر به فرهنگ اوایل انقلاب ایران باشد؛ لابد باید پرسید با این هزینه چقدر مدرسه می شد ساخت و یا چند نفر را به خانه بخت فرستاد؟ البته فقط مراسم را نگاه نکنید. حضار چند ساعت را در آرایشگاه صرف کردند؟ به میهمانی های بعد از مراسم فکر کنید. چقدر منابع کره زمین به هدر خواهد رفت؟ واقعا که اسراف خیلی بد است!

از همه اینها که بگذریم؛ به شرطی که اسکار را در قالب سه ساعت سرگرمی ببینید و سایر کارهای واجب خود را فراموش نکرده اید؛ دیدن آن خالی از لطف نیست.

 

با یاد حق شاد باشید

خانواده شاد

علی خادمی

/ 3 نظر / 20 بازدید
الهام بانو

ازين بريز و بپاشها توي كشور اسلامي ما هم جديدا خيلي مرسوم شده مراسمات فرش قرمز و اين آرايشها و لباسها و ..... فكر ميكنم اسكاريها خيلي ساده تر از هنر پيشه هاي ما هستن [نیشخند]

سانا

سلاممممممم وبت بححححاله یکم فروردین تولده اقامه میشه بیای و تبریک بگی مسییییییی[قلب]**

الهام بانو

هميشه به تفريح انشااله كه خوش باشيد من كه اصلا طاقت اينهمه سرما رو ندارم از تحليل بعد از عكس پايين آمدن عليرضا لذت بردم و البته ااز اين تلنگر جالب كمي هم ترسيدم[دست]